|
|
 abal
gunea |
ona
Abierta
|
Ingmar
Bergmanen haurdunaldi berria
Ingmar
Bergmanek ’Anna’ telefilmea grabatuko du aurten. 1973-ko
’Senar-emazte bikote baten memoriak’ (’Scener ur
ett äktenskap’) obra hartzen du abiapuntutzat, telefilme
berria aurrekoaren jarraipena izan gabe. Zinemagile eta antzerki-zuzendari
suediarrak hamaika bider iragarri du bere erretiratzea; hala ere,
behin eta berriro agertu da proiektu berri bat gauzatzeko. ”Nik
berez zuzendaritza lana utzi egin dut, baina 50 agur-antzezpen ematen
dituzten aktoreak bezalakoa naiz”, esan du Bergmanek.
Eduardo
L. de Luzuriaga
 Halako
batean obra batekin haurdun nengoela nabaritu nuen. Sinpleki haurdun
nengoen”, horrela azaltzen du Ingmar Bergmanek Anna obraren
sorrera. “Oso dibertigarria eta bide batez harrigarria izan
zen sentimendu hori berriro sumatzea”, zehazten du.
Indar lehergarria duen material konplexu bezala deskribatzen du
Bergmanek bere produkzio berria. Senar-emazte bikote baten memoriak
filmeko emaztea, Marianne, Johan bere senarraren bila dabil 30 urte
beranduago, “baina ez da obra horren jarraipena” azpimarratzen
du zuzendari suediarrak behin eta berriro.
Sinopsi fidelarena
Kazetariok bere azalpenak desitxuratu ez ditzagun Bergmanek obraren
ondorengo laburpena idatzi du: “30 urtez isilean egon eta gero,
Marianne Johanen bila dabil. Berak nahi izan gabe, nahastuta ikusten
du bere burua Johan eta Henriken (Marianneren aurreko amodiozko
harreman baten semea) arteko borrokan. Liskarraren zioa Karin da,
Henriken alaba. Anna, Henriken emaztea eta Karinen ama, bi urte
lehenago hil zen; baina, hala ere, paper erabakigarria eta ikustezina
dauka. Drama hamar elkarrizketetan banatuta dago eta egoera zail
baten analisia izan nahi du”.
Liv Ullman eta Erland Josephson aktoreak izango dira Marianne eta
Johan pertsonaiak berriro antzeztuko dituztenak. Liv Ullman aktorea,
gainera, ordezko zuzendaria izango da. “Arrazoi bategatik edo
besteagatik zuzentzeko gai ez banaiz -irailean martxan jarriko garenean
84 urte izango ditut eta zerbait gerta dakidake- Liv daukat gogoan
lana amaitzeko”.
Senar-emazte bikote baten memoriak jatorriz sei kapitulutako telefilmea
izan zen, gero pelikula bezala moldatua. Balio artistikoa ezezik,
filmeak onura soziala ere badauka. Telebista saila erdi-goi klaseko
bikote bati buruzkoa da. Hasiera batean arazorik gabeko harremana
badirudi ere, laster ikusten da bikotea istiluz istilu dabilela
eguneroko ohikeriaz eta maitasun gabeziaz jota.
Ikusitakoaren eraginez bikote ugarik senar-emazteentzako aholkularitza
bila jo zuen, askok Ingmar Bergmanengana. “Telefono zenbakia
aldatzera behartuta ikusi nuen nire burua. Bikote-kontseilari bezala
ari nintzen. Hasierako 30 hizketaldiak interesgarriak izan ziren,
baina azkenean telefonoa aldatu behar izan nuen” dio Bergmanek
berak.
Bigarren iritzia
Ingmar Bergmanek Anna idazteko beharra zeukan, baina hasiera batean
ez zekien antzerki, zinema, telefilm edo irrati obra bat izan behar
zuen. Maiz egin duen bezala, bere lagun Erland Josephsoni testua
irakurtzen utzi zion eta bion artean telefilmea izan behar zuela
erabaki zuten.
Hala ere, erabilitako teknologiari esker, erraz bihur daiteke zinemarako
pelikula. “Oso interesgarria da. Sony konpainiak eskaini dizkigun
eta oraindik esistitzen ez diren kamerek miresgarriak dirudite.
Bideoz grabatutakoa 24 milimetrotako pelikula egiteko arazorik ez
dago. Inolako desberdintasunik gabe”.
Hauxe da Ingmar Bergmanek zine berriro egiteko aukera bakarra, Fårö-n
bizi den zuzendaria ziur baitago ez duela beste pelikularik filmatuko.
“Alde handia dago zine eta telebistaren artean. Zinea askoz
ere neurosi-eragilea da” aipatzen du Bergmanek zine gehiago
ez egiteko arrazoitzat.
|
